Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

Σε ξέχασα, θα σε ξεχάσω, σε έχω ήδη ξεχάσει...(;)

Πόσες φορές ευχήθηκα να μπορέσω να διαγράψω από τη μνήμη μου όλα αυτά που δεν άφησαν, παρά μόνο μια στυφή γεύση στο στόμα μου... Πόσες φορές άφησα ουλές του παρελθόντος να γίνουν τείχη ολόκληρα και να μου κλείσουν τον νέο δρόμο που ανοίγονταν μπροστά μου... Μήπως τελικά όλη αυτή η ιστορία περί "πείρας" και "εμπειρίας ζωής" δεν είναι παρά αλυσίδες που κρατούν τους ανθρώπους δέσμιους φαντασμάτων του παρελθόντος; Που σου επιβάλλουν να σταθείς απέναντι σε κάθε τι νέο με επιφυλακή, που σε εμποδίζουν να δοθείς με όλη σου τη ψυχή και να απολαύσεις κάθε στιγμή αυτό που ζεις... Απλά αναρωτιέμαι...

1 σχόλιο:

Petros είπε...

ΕΧΕΙΣ ΤΕΛΙΚΑ ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΙΟ
ΑΛΛΑ ΙΣΩΣ ΝΑ ΤΙΣ ΑΓΑΠΑΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΟΥΛΕΣ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΜΕΝΟΥΝ . ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΟ ΕΥΧΗΘΙΚΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΛΛΑ ΙΣΩΣ ΑΝ ΓΙΝΟΤΑΝ ΝΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΙΩΝΑ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΙΟ ΕΠΙΦΥΛΑΚΤΙΚΟΙ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΩΡΙΜΟΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΟΝΑΜΕ ΤΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ ΠΙΑ...